Podsumowanie
Tworzenie siê zwi±zków chemicznych i powstawanie odpowiednich wi±zañ chemicznych t³umaczy siê charakterystycznym kwantowo-mechanicznym oddzia³ywaniem pomiêdzy elektronami i j±drami ³±cz±cych siê atomów.
Aby utworzona cz±stka by³a trwa³a, musi byæ ubo¿sza energetycznie ni¿ wchodz±ce w jej sk³ad oddzielne atomy. Oznacza to, ¿e proces tworzenia siê cz±steczki powinien byæ energetycznie korzystny, a wiêc powinien prowadziæ do osi±gniêcia przez uk³ad minimum energii.
Te trwa³o¶ci energetycznie osi±gaj± cz±steczki przez utworzenie odpowiednich wi±zañ miêdzy ³±cz±cymi siê atomami. Wi±zania w cz±steczce powstaj± w wyniku "uwspólnienia" elektronów walencyjnych reaguj±cych z sob± atomów.
Podstawowymi wielko¶ciami charakteryzuj±cymi wi±zanie, jest energia dysocjacji (energia wi±zania), odleg³o¶æ pomiêdzy atomami (d³ugo¶æ wi±zania) oraz k±t pomiêdzy kierunkami wi±zañ (k±t walencyjny).
Wi±zania jonowe wystêpuj± w uk³adach z³o¿onych z atomów skrajnie ró¿ni±cych siê elektroujemno¶ci±. W czasie powstawania wi±zania jonowego atom pierwiastka elektrododatniego oddaje, a atom pierwiastka elektroujemnego przy³±cza elektrony. Tworz± siê dwa jony o ró¿noimiennych ³adunkach, przyci±gaj±ce siê dziêki dzia³aniu si³ elektrostatycznych.
W wi±zaniu tym konfiguracjê oktetow± osi±ga siê przez przesuniêcie elektronu(ów) od mniej do bardziej elektroujemnego atomu.
Wi±zania atomowe powstaj± równie¿, gdy ³±cz± siê z sob± atomy pierwiastków elektroujemnych o takich samych warto¶ciach elektroujemno¶ci.
Wi±zanie atomowe spolaryzowane jest wi±zaniem po¶rednim miêdzy jonowym a atomowym; powstaje wówczas, gdy ³±cz± siê ze sob± atomy pierwiastków ró¿ni±cych siê elektroujemno¶ci±, lecz nie tak znacznie jak w przypadku tworzenia wi±zania jonowego.
Cecha charakterystyczn± tego wi±zania jest przesuniêcie pary elektronowej wi±¿±cej atomy w kierunku atomu pierwiastka bardziej elektroujemnego. Jednym z przyk³adów tego wi±zania mo¿e byæ po³±czenie chloru i wodoru w cz±steczce chlorowodoru.
Cz±steczki z wi±zaniami kowalencyjnymi spolaryzowanymi z powodu nierównomiernego, niesymetrycznego w stosunku do ¶rodka cz±steczki, rozmieszczenie ³adunków wykazuj± biegunowo¶æ. W cz±steczkach tych wyró¿niæ mo¿na biegun dodatni i ujemny.
Cz±steczki o budowie polarnej nazywamy dipolami, tzn. cz±steczkami dwubiegunowymi.
Cz±steczki dwubiegunowe maj± tzw. moment dipolowy u
Tworzenie wi±zania koordynacyjnego Wi±zanie koordynacyjne tym ró¿ni siê od wi±zania atomowego lub atomowego spolaryzowanego, ¿e para elektronowa tworz±cych wi±zanie oddawana jest przez jeden z dwóch ³±cz±cych siê atomów. Najprostszym przyk³adem powstawania wi±zania koordynacyjnego jest tworzenie siê jonu amonowego
Teoria orbitali molekularnychTeoria ta zak³ada, ¿e podczas powstawania wi±zania chemicznego chmury elektronowe orbitali (zawieraj±cych niesparowany elektron) ka¿dego z wi±¿±cych siê atomów przenikaj± siê lub nak³adaj± nawzajem i powstaj± w ten sposób tzw. orbitale molekularne.
Teoria wi±zañ walencyjnych L.Pauling, który wykaza³, ¿e nie mo¿na traktowaæ orbitali atomowych w cz±steczce w izolacji od siebie bez uwzglêdnienia ich wzajemnego oddzia³ywania, je¿eli takie oddzia³ywanie mo¿e doprowadziæ do zmniejszenia energii wewnêtrznej uk³adu. Paulingowi uda³o siê wykazaæ, ¿e przez wzajemne "wymieszanie" orbitalu s i orbitalu powstaj± korzystniejsze dla tworzenia wi±zañ chemicznych, dwa równorzêdne orbitale sp. proces tworzenia takich orbitali nazywamy hybrydyzacj±, a powsta³e w ten sposób orbitale - orbitalami zhybrydyzowanymi.
Hybrydyzacja i geometria cz±steczek Hybrydyzacja mo¿e obejmowaæ dwa albo wieksz± liczbê orbitali s, p lub d z tym jednak zastrze¿eniem, ¿e poziomy energetyczne orbitali wyj¶ciowych nie mog± znacznie ró¿niæ siê pomiêdzy sob±. Zmieszane ze sob± orbitale s i p kszta³tem przypominaj± orbitale p lecz z jednej strony orbital jest "tê¿szy", a z drugiej "szczuplejszy"
Wi±zania pojedyñcze nazywane s± wiazaniami sigma i oznacza siê je greck± liter± (sigma), skierowane s± wzd³u¿ prostej ³±cz±cej jadra dwóch atomów i tworz± siê w wyniku osiowego przenikania (nak³adania siê) chmur elektronowych dwóch orbitali: typu s (wi±zanie s-s) w cz±steczce H2; typy p (wiazanie p-p) w czasteczce F2, Cl2, itp, wi±zanie s-p.
Poza wi±zaniem pojedyñczym istniej± tak¿e wi±zania podwójne i potrójne, okreslane ogólnie jako wiazanie wielokrotne. Wiazanie podwójne z³ozone jest z wiazania (sigma) i wiazania (pi). Te ostatnie tworz± sie dopiero po utworzeniu wi±zania (sigma). Wi±zanie (pi) charakteryzuje siê wystêpowaniem maksymalnego zagêszczenia uwspólnionych par elektronów ponad lini± ³±cz±c± j±dra na p³aszczy¼nie przechodz±cej przez liniê ³±cz±c± oba j±dra.
Pojêcie wi±zania metalicznego stosowane jest dla scharakteryzowania wi±zania chemicznego istniej±cego pomiêdzy atomami metalu w stanie sta³ym kiedy mamy do czynienia z tzw. sieci± metaliczn±. Tworzy siê ono pod wp³ywem elektrycznego przyci±gania miêdzy j±drami atomowymi i swobodnie poruszaj±cymi siê elektronami pochodz±cymi z zewnêtrznych pow³ok elektronowych atomów.
£±czenie siê miêdzy sob± obojêtnych cz±steczek i helowców t³umaczy sie wystêpowaniem si³ van der Waalsa. Si³y van der Waalsa s± stosunkowo s³abe w przypadku ma³ych cz±steczek (kilkana¶cie razy s³absze od si³ wiazania atomów w cz±steczce), ale w przypadku du¿ych cz±steczek mog± nawet przewy¿szaæ si³y wi±zania chemicznego np. w smarach albo w tworzywach sztucznych. Prawid³owo¶æ ta równie¿ jest zauwa¿alna dla temperatur wrzenia, gdzie zwykle substancje o du¿ej masie cz±steczkowej maj± wysokie temperatury wrzenia a substancje o ma³ej masie cz±steczkowej - niskie temperatury wrzenia
Si³y van der Waalsa s± si³ami typu uniwersalnego. Odnosz± siê do wszystkich cz±steczek niezale¿nie od ich kszta³tu i wielko¶ci.
Wi±zanie wodorowe tworzy siê pomiêdzy atomem wodoru zwiazanym z atomem o du¿ej elektroujemno¶ci, a atomem z wolnymi parami elektronowymi. Energia wi±zania wodorowego jest rzedu 1,3 - 10 kcal/mol.
|